AANDACHT

AANDACHT

Een prachtige lentedag.
De zon schijnt uitbundig, de vogels zingen hun hoogste lied en de lucht is stralend blauw.
Maar toch is alles anders dan anders…De stilte maakt dat je andere dingen hoort…en wellicht ook dat
je andere dingen ziet.
Aandacht voor elkaar krijgt ineens weer veel meer aandacht…
“Je weet pas wat je mist als het er niet meer is”….een veel gehoorde uitspraak, die nu meer betekenis heeft dan ooit.
Want hoe is dat als je je naaste niet mag zien, als je je ouders…..als je je kind… niet mag knuffelen,
als je de basisbehoefte van een mens…”aanraking” moet missen.
Is het dan gek, dat we het moeilijk vinden om ons maanden lang aan afspraken te houden?
Is het dan gek, dat we twijfelen…dat we angstig zijn…dat we opstandig worden?
Ik denk het niet…maar….hopelijk investeren we hiermee in gezondheid…júíst voor die naaste die je zo lief hebt.

WAAR IK….”AAN DACHT”
Ik geef jou een knuffel in gedachten
Ik geef jou een knuffel en een zoen
Jij moet er helaas al zolang op wachten
Dat ik dat in het écht kan doen

Ik geef jou een heleboel nabijheid
Ik geef jou de warmte en een lach
Ik geef jou de hoop dat dit voorbij glijdt
En dat alles heel snel weer mag

Zo maken wij vele mooie momenten
Ondanks de pijn die dit ons bracht
En halen wij kracht uit de nabijheid
Van de naaste die steeds “aan jou dacht”

Deel dit bericht